Προηγούμενο μέρος: Ραντεβού στις 9 (2ο μέρος)

Η Αιμιλία βγήκε από το γραφείο του Νίκου και έκλεισε πίσω της την πόρτα όσο πιο φυσικά μπορούσε. Για λίγα δευτερόλεπτα έμεινε στον διάδρομο ακίνητη. Δε χαμογελούσε. Δε χρειαζόταν. Ένιωθε μέσα της εκείνη τη γνώριμη πλέον αναστάτωση, αλλά αυτή τη φορά υπήρχε κάτι περισσότερο. Μια αίσθηση δύναμης.

Η Άννα στεκόταν μπροστά στον καθρέφτη του ασανσέρ της εταιρίας που εργαζόταν και έτρεμε. Πως είχε μπλέξει έτσι; Πως γίνεται ακόμα και τα πιο απλά, «αθώα» αντικείμενα να αποκτούν πρόστυχες χρήσεις μέσα από τις εμπνεύσεις ενός διεστραμμένου μυαλού;

Μετά από πολύ σκέψη πήρα την απόφαση να γράψω για την πρώτη φορά που είδα την γυναίκα μου να πηδιέται. Είμαι ο Γιάννης και η γυναίκα μου η Ανθή. Όταν έγινε η φάση ήμασταν εγώ 45 αυτή 40 πριν 10 χρόνια. Είμαστε εμφανίσιμοι αυτή μελαχρινή 65 κιλά αρκετά μεγάλο στήθος και ωραίο σφιχτό κωλαράκι χείλια σαρκώδη και γενικά είναι μιλφάρα που λένε.

Προηγούμενο μέρος: Όταν ο θυμός γίνεται πειρασμός

Η Νάσια είχε ξυπνήσει από νωρίς εκείνο το πρωινό, παρόλο που δεν είχε κανέναν ιδιαίτερο λόγο να σηκωθεί τόσο γρήγορα. Εδώ και μέρες, η διαρροή στο υπόγειο της μεζονέτας τους είχε γίνει μόνιμη πηγή εκνευρισμού για τον Αλέξανδρο.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1 — Η φαντασίωση που δεν έλεγε

Η Ελένη ήταν είκοσι τεσσάρων χρονών και παντρεμένη δύο χρόνια. Δεν ήταν από τις γυναίκες που παραπονιούνταν. Αγαπούσε το Δημήτρη, τον άντρα της, με έναν τρόπο ήσυχο και στέρεο, τον τρόπο που αγαπάς το σπίτι σου, το κρεβάτι σου, τη ζεστασιά που ξέρεις ότι θα βρεις όταν γυρίσεις το βράδυ. Ήταν ευτυχισμένη. Πραγματικά.