Η ξαδερφούλα από την Κρήτη

κατηγορία Ερωτικές Ιστορίες ΟΙΚΟΓΕΝEΙΑΚΕΣ
1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 Rating 0.00 (0 Votes)
Υπόθεση: Γίνονται οι αρραβώνες της αδερφής του Νίκου όπου εκεί είδε και πολλούς μακρινούς συγγενείς που δεν τους ήξερε καν. Εντυπωσιάζεται από μια μικρή του ξαδερφούλα που έχει έρθει με τους γονείς της από την Κρήτη. Αρχίζουν να μιλάνε και τα συναισθήματα είναι αμοιβαία κι από τους δύο. Κάποια στιγμή την παρασύρει στην τουαλέτα όπου εκεί τα δύο ξαδέρφια θα ξεσκιστούν κανονικά αδιαφορώντας για τους υπόλοιπους στο χώρο…

Η ιστορία:

Γεια σας. Με λένε Νίκο, είμαι 26 χρονών, σχετικά εμφανίσιμος (με πιάνει η μετριοφροσύνη ώρες ώρες) και ελεύθερος από σχέση εδώ και καιρό, έπειτα από μια μεγάλη σχέση που δεν κατέληξε καλά.

Πριν λίγους μήνες λοιπόν είχαμε χαρές και πανηγύρια στην οικογένεια μιας και η αδερφή μου αρραβωνιαζόταν. Η διαδικασία είχε πέρασμα βέρες στο σπίτι και τα σχετικά και μετά σε μαγαζί για το τρικούβερτο γλέντι. Λίγο πολύ γνωστά σε όλους μας.

Εγώ πρόσφατα χωρισμένος τότε, όχι σε ιδιαίτερα καλή διάθεση, όχι τόσο για το κόλλημα αλλά επειδή είχε άσχημη κατάληξη και έπρεπε να φορέσω το ευτυχισμένο χαμόγελο του περήφανου αδερφού. Το βράδυ λοιπόν, κουστουμιές γραβάτες κακό.. μια οπτασία ο δικός σου. Έχω αρχίσει να ψιλοπίνω κιόλας να φτιάξω κάπως κεφάλι και διάθεση.

Σιγά - σιγά ξεκινάνε κι έρχονται καλεσμένοι, συγγενείς μπλα μπλα… Επειδή δεν είμαι πολύ κοντά γενικά στο σόι, πολλοί είχανε να με δουν και καιρό. Μέχρι εκείνη την ώρα όλα κυλάνε ήρεμα χαλαρά γέλιο χαρά κτλ.

Κάποια στιγμή, σκάνε κάποιοι συγγενείς, ψιλομακρινοί. Θείος, θεία, γιος και… κόρη! Η κόρη είναι ένα θεσπέσιο πλάσμα απλά. Έχω μείνει σαν χάνος με το ποτό στο χέρι, για να μην πω με τίποτα άλλο.

Το θέμα είναι ότι δεν τους θυμόμουν καν! Ποιοι είναι από που και πως… Χαιρετάνε την αδερφή μου τους γονείς κτλ., και με φωνάζουν φυσικά κι εμένα. Συστηνόμαστε όλοι. Εγώ χαλαρός, αδιάφορος, δεν τρέχει κάτι όλα οκ. Μου λένε μακρινοί συγγενείς από την Κρήτη (ναι από κει είμαι) και τα παιδιά τρίτα ή τέταρτα ξαδέρφια κάτι τέτοιο. «Οκ!», σκέφτομαι. «Μακρινή συγγένεια, μια χαρά! Δεν παίζει αιμομιξία…».

Και το όνομα αυτής, ας πούμε Νίκη. Καστανό μαλλάκι στιλ Βανδή με ανταύγειες, 1.70 περίπου 55 με 58 κιλάκια το πολύ. Ένα απίστευτο προσωπάκι όλο γλύκα και καύλα και ένα κορμί… τι να πω τώρα; Και να το έχει ντύσει (σχετικό αυτό τώρα) με ένα μαύρο συνολάκι που άφηνε εντελώς ακάλυπτα τα υπέροχα πόδια της (μίνι με όλη την έννοια) και πίσω η πλάτη γυμνή. Οκ. Έχω χτυπήσει κόκκινα ήδη!

Ξεκινάμε κουβέντα, διακριτικά εγώ, να γνωριστώ με την μακρινή ξαδέρφη που είχα τόσα χρόνια να δω. Της βάζω να πιει ως σωστός οικοδεσπότης και τα λέμε. Ετών 23 η μικρή. Λέμε για δουλειές, μαλακίες, τα γνωστά… και φτάνει η συζήτηση στο προκείμενο, λόγω και των αρραβώνων. Μου λέει:

-    «Η δική σου κοπέλα; Δεν είναι εδώ;»

-    «Έχω χωρίσει ένα μήνα τώρα από μια μεγάλη σχέση, αλλά όλα οκ!», της απαντώ.

Μου λέει πόσο λυπάται. (ναι έβαλε τα κλάματα) και την ρωτώ για εκείνη. Μου λέει πως είναι με κάποιον καιρό τώρα συνομήλικο αλλά (πάντα υπάρχει ένα αλλά) δεν είναι στα καλύτερα τους είναι από μικρά μαζί δεν της δίνει ιδιαίτερη σημασία μπλα μπλα…

«Καλά… πώς γίνεται να μη δίνεις σημασία σε ένα τέτοιο πλάσμα;», σκέφτομαι. Καλύτερα όμως. Αρχίζουμε να γινόμαστε σιγά - σιγά πιο διαχυτικοί, λόγω ατμόσφαιρας κιόλας.

-    «Βρε ξάδερφε και να μην γνωριζόμαστε τόσο καιρό…;», μου έλεγε και τα σχετικά.

Με τα πολλά, γίνεται ο αρραβώνας και πάμε στο μαγαζί. Φυσικά φροντίζουμε να κάτσουμε μαζί. Την βλέπω να κάθεται και να αλλάζει μία το ένα πόδι, μία το άλλο, να σηκώνεται ακόμη περισσότερο το φορεματάκι και μαζί του… ο «άσπονδος» κολλητός μου. Φοράω φυσικά υφασμάτινο κυριλέ παντελόνι. Ε, και τι να κρύψεις τώρα; Και να τα κρασιά και να οι τσικουδιές και δώσε…

Κάποια στιγμή μπαίνουν λαϊκά, τσιφτετέλια και ανεβαίνει στο τραπέζι. Είμαι της γνώμης πως κοιτώντας μια γυναίκα πως χορεύει τσιφτετέλι καταλαβαίνεις και πολλά για το κρεβάτι, από το λίκνισμα και τον ερωτισμό που βγάζει, κι έχω μείνει άγαλμα! Κατεβαίνει κάποια στιγμή, αλλά εμένα δεν μου κατέβαινε με τίποτα. Της λέω:

-    «Όλο το μαγαζί κόλλησε πάνω σου!»

-    «Αδιαφορώ όλο το μαγαζί τι κάνει. Εγώ αγαπώ πολύ το σοι μου!», απαντάει.  

«Αμάν!», λέω. «Εντάξει, μας έχει πάρει χαμπάρι και μας δουλεύει ψιλό γαζί η μικρή!». Της λέω:

-    «Πάω τουαλέτα λίγο, συγνώμη…»

Με το που σηκώνομαι κάνω όσο μπορώ μια διακριτική κίνηση να φτιάξω το κοντάρι να μη γίνω και ρεζίλι και φυσικά.. δίπλα μου ήταν και το παρατήρησε. Πάω και μπαίνω στην τουαλέτα των αντρών. Προσπαθώ να συνέλθω λίγο. Βγαίνω έξω στο προθάλαμο. Κανείς. Μόνο εκείνη! Σαστίζω λίγο. Χαμογελάει. Με τραβάει από το χέρι και με πάει στις γυναικείες.

Μπαίνουμε σε μία τουαλέτα, κλειδώνει, με γραπώνει στη κυριολεξία και με φιλάει απίστευτα παθιασμένα. Δύο γλώσσες παίζουνε ανεξέλεγκτα. Την έχω σφίξει δυνατά πάνω μου και τα χέρια μου την εξερευνούν. Την σηκώνω ψηλά στην αγκαλιά μου και τυλίγει τα τέλεια πόδια της γύρω από τη μέση μου. Και πλέον… όλο το πεδίο ανοικτό.

Ζουλάω με δύναμη τα αγαλματένια κωλομέρια της. Την νιώθω να ανατριχιάζει και να με φιλάει σαν βεντούζα κολλημένη.. να μου πάρει την αναπνοή. Τα δάχτυλα μου πλησιάζουν στο μουνάκι της. Είναι ήδη μουσκεμένο όλο το στρινγκάκι. Το παραμερίζω και φεύγει ένα δάχτυλο μου μέσα της. Ένα μικρό «Αχ…», ψελλίζει και λέει:

-    «Ξαδερφάκι μου τρελό. Καύλα μου!»

Έχασα κάθε επαφή. Ξεκουμπώνω το παντελόνι και ο πούτσος μου πετάγεται επιτέλους έξω. Αρχίζω να της τον τρίβω στο μουνάκι της. Απορώ κι εγώ ο ίδιος πως κρατιέμαι και δεν τον χώνω αμέσως μέσα της. Μου λέει:

-    «Δεν έχουμε χρόνο. Σκίστο τώρα. Δικό σου είναι!»

Δεν χρειαζόταν κάτι άλλο… Μπαίνω μέσα της. Ένα: «Μμμ…», ακούγεται σιγανό. Μένω για μερικά δευτερόλεπτα να νιώσουμε ο ένας τον άλλον. Εκείνη με φιλάει συνέχεια και αρχίζει και κουνιέται πάνω μου σαν τρελή… σαν κούνια.

Της έχω πιάσει δυνατά τα κωλομέρια και την ανεβοκατεβάζω με δύναμη. Της δίνω ελαφριά χαστουκάκια στο κωλαράκι να μην ακουστούμε κιόλας σε όποια ήταν εκείνη την ώρα τουαλέτα. Έχουμε καυλώσει ξέροντας και πόσος κόσμος είναι έξω που μάλλον θα αναρωτιέται που πήγαν τα ξαδερφακια και σκιζόμαστε σα σκυλιά… σαν να είναι το τελευταίο μας γαμήσι. Της λέω:

-    «Από δω και πέρα ο ξαδερφούλης θα σου σκίζει όλες σου τις τρύπες!»

-    «Σέβομαι και ακούω πάντα τον μεγαλύτερο ξάδερφο…», μου λέει.

Με έχει στείλει το πουτανί. Κοντεύω να χύσω και της λέω:

-    «Πρέπει να πιεις τη καύλα του ξάδερφου…»

Δε μιλάει καν… χτυπιέται λίγο ακόμη πάνω μου σαν σκυλί, με σφίγγει δυνατά και μουγκρίζει.

-    «Χύνω στο καυλί σου καριόλη!», την ακούω να λέει μέσα σε αναφιλητά.

Κατεβαίνει, γονατίζει μπροστά μου, τον πιάνει σφιχτά και αρχίζει να τον τρομπάρει μέσα στο στόμα της. Απίστευτο τσιμπούκι! Της τρέχουν σάλια… Ρουφάει και σαν να με διατάζει, μου λέει:

-    «Δώστο μου όλο. Τώρα!»

Μου χαϊδεύει με το άλλο χέρι τα αρχίδια μου που καίνε από καύλα. Πλησιάζει το δάχτυλο της στην κωλότρυπα μου και… αυτό είναι!

-    «Πάρτα ξεκωλιαρικοοοοο! ψώλα μου τρελή. Δικά σου.. χύνωωωωω!!!»

Χύνω και τα ρίχνω όλα μέσα στο στοματάκι της. Όλα. Πνίγεται για λίγο… παίρνει ανάσα και συνεχίζει να μη φύγει κάτι… σα λυσσασμένη. Εγώ έχω κατεβάσει πέντε κιλά ιδρώτα. Νιώθω να αδειάζω τα πάντα μέσα μου. Τον κρατάει μέσα της και τον πιπιλάει σαν μωρό. Τον καθαρίζει και του φέρεται με τρυφερότητα. Με τρελαίνει αυτή η εναλλαγή της. Σηκώνεται, με φιλάει πάλι με πάθος γλυκά και μου λέει:

-    «Απλά μια μικρή ιδέα ήταν αυτό…»

Και αρχίζουμε να σουλουπωνόμαστε. Το μόνο που κατάφερα και της είπα ήταν:

-    «Απλά δεν έχεις ακόμη καν ιδέα εσύ…»

Γυρίσαμε στο τραπέζι. Είπαμε ότι πήγαμε να πάρουμε τσιγάρα με το αμάξι. Φυσικά όλα οκ και το βράδυ κύλησε με τρελό χορό και κρασί. Φυσικά υπήρξε συνέχεια σε άλλη στιγμή, άλλη μέρα. Αλλά αυτό ίσως άλλη στιγμή…

(Copyright protected OW ref: 9734)